«Το χάδι»: η βραδιά που ο Θανάσης Λάλας έφερε τον Μάικ Τάισον στο Μουσείο Τσόκλη

Δεν υπήρχε σκηνή. Δεν υπήρχε ορχήστρα, ούτε προβολή. Υπήρχε ένα μεταλλικό τραπεζάκι στη μέση της μαρμάρινης αυλής, ένα tablet πάνω του, μια κούπα καφέ, ένα μπουκάλι νερό κι ένα ζευγάρι κόκκινα γυαλιά ακουμπισμένα δίπλα. Και πίσω, όλο το ύψος της, η πέτρινη πρόσοψη του Μουσείου Κώστα Τσόκλη. Την Πέμπτη 20 Αυγούστου, στις 7:30 το απόγευμα, ο Θανάσης Λάλας αφηγήθηκε ο ίδιος τη γνωριμία του με τον Μάικ Τάισον — και το κοινό τον άκουγε από τα σκαλιά.

Ένα τραπέζι στο μάρμαρο

Το υπαίθριο αμφιθέατρο του μουσείου δεν είναι θέατρο με την τρέχουσα έννοια: είναι μια πλατιά μαρμάρινη σκάλα που κατεβαίνει προς την αυλή. Ο κόσμος κάθεται στα σκαλοπάτια, ο αφηγητής στέκεται —ή μάλλον κάθεται— κάτω, με πλάτη στη στοά και στις αφίσες της έκθεσης. Στις 20:04 ο ουρανός πάνω από την ξερολιθιά ήταν ακόμη ροζ. Λίγο αργότερα είχε σβήσει, και τα φωτιστικά στη βάση του τοίχου έμειναν οι μόνες κίτρινες κουκκίδες στο τοπίο.

Η βραδιά δεν ήταν μεμονωμένη. Ανήκει στο παράλληλο πρόγραμμα της έκθεσης που φιλοξενεί φέτος το μουσείο: έναν κύκλο αφηγήσεων κάθε Πέμπτη που πατάει στο πιο προσωπικό αρχείο του Λάλα — τις συναντήσεις του, επί δεκαετίες, με πρόσωπα που σημάδεψαν τον 20ό και τον 21ο αιώνα, από τον Ντέιβιντ Χόκνεϊ και τον Άντι Γουόρχολ μέχρι τον Μικ Τζάγκερ.

«Το χάδι»

Η βραδιά είχε τίτλο «Το χάδι» και ήταν αφιερωμένη στον Μάικ Τάισον. Ο Λάλας διηγήθηκε τη μοναδική συνάντηση και τη γνωριμία του με έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους ανθρώπους του παγκόσμιου αθλητισμού — έναν άνθρωπο, όπως το έθεσε η ανακοίνωση του μουσείου, που όλοι γνώρισαν μέσα από τη δύναμή του και λίγοι μέσα από την ευαισθησία του.

Μια ιστορία για τη δύναμη, τον φόβο, την ευαισθησία.Από την ανακοίνωση της βραδιάς

Στο κλείσιμο της βραδιάς είχε προγραμματιστεί και κάτι ακόμη: ένας αντιρατσιστικός μονόλογος βασισμένος στην ίδια τη συνομιλία του Λάλα με τον Τάισον — η μεταφορά, δηλαδή, μιας δημοσιογραφικής συνάντησης σε θεατρικό λόγο. Αυτό ακριβώς κάνει και η έκθεση που φιλοξενεί φέτος το μουσείο: παίρνει την ερώτηση και την απάντηση και τις μετακινεί σε άλλη μορφή.

Η έκθεση που γέννησε τις βραδιές

Η αφορμή είναι η έκθεση «Θανάσης Λάλας – Κώστας Τσόκλης: Συνομιλώντας με εικόνες και λέξεις», που άνοιξε στις 18 Ιουλίου και μένει ανοιχτή ως τις 30 Σεπτεμβρίου, στη νέα πτέρυγα του μουσείου. Είναι ένας διάλογος χρόνων: ο δημοσιογράφος ρωτάει με λέξεις, ο εικαστικός απαντάει με σχέδια, και η απάντηση ανοίγει την επόμενη ερώτηση. Στα εγκαίνια παρουσιάστηκε και το βιβλίο των δύο, «Ένας δίκαιος αμφιβάλλων δημιουργός» — η κίτρινη αφίσα του στέκεται ακόμη στη στοά, δίπλα στην αφίσα της έκθεσης.

Γιατί εδώ οι λέξεις δεν μένουν στα βιβλία. Στους τοίχους της αυλής, γραμμένα με το χέρι, τρέχουν ολόκληρα κείμενα — άλλα σε μαύρο μελάνι, άλλα με λέξεις τονισμένες σαν σε τετράδιο. Ένα από αυτά ρωτάει, μεγάλο και καθαρό: «Τι είναι το ταλέντο;» Δίπλα, η απάντηση συνεχίζεται σε δεκάδες σειρές που κανείς δεν διαβάζει ολόκληρες με τη μία· τις μαζεύεις κομμάτι-κομμάτι, όπως και τη βραδιά.

Όταν άναψαν τα φώτα

Λίγο πριν τις εννιά η αυλή είχε αλλάξει χαρακτήρα. Τα κρυφά φώτα στα σκαλοπάτια είχαν ανάψει ένα-ένα και η σκάλα φαινόταν να αιωρείται· ο κόσμος είχε σηκωθεί και μιλούσε όρθιος στο μάρμαρο, με το καφέ του μουσείου ανοιχτό στη γωνία. Εκεί, μετά το πέρας της εκδήλωσης, οι δύο συνομιλητές της έκθεσης βρέθηκαν ξανά μαζί: ο Θανάσης Λάλας με τον Κώστα Τσόκλη. Αυτό είναι ίσως και το πιο ουσιαστικό κομμάτι της βραδιάς: ένα μουσείο σύγχρονης τέχνης, στη μέση του τηνιακού κάμπου, που τη Δευτέρα είναι εκθεσιακός χώρος και την Πέμπτη γίνεται πλατεία.

Ρεπορτάζ – φωτογραφίες: Tinos Live TV. Στοιχεία βραδιάς, έκθεσης και προγράμματος: Μουσείο Κώστα Τσόκλη.