Μισό αιώνα μετά το τελευταίο κουδούνι: οι συμμαθήτριες του 1976 από το Εξατάξιο Γυμνάσιο Τήνου ξανά στο ίδιο τραπέζι

Αποφοίτησαν από το Εξατάξιο Γυμνάσιο Τήνου το 1976, λίγο πριν η Μέση Εκπαίδευση χωριστεί σε Γυμνάσιο και Λύκειο. Πενήντα χρόνια μετά, μια μικρή παρέα σήκωσε ένα ποτήρι για όλη την τάξη. Κι όπως δείχνουν οι φωτογραφίες, τα χρόνια μετράνε μόνο στο ημερολόγιο: τα χαμόγελα είναι ίδια με της σχολικής αυλής.

Συμμαθήτριες της τάξης του 1976 βρέθηκαν ξανά μαζί, πενήντα χρόνια μετά την αποφοίτησή τους, νέες στην ψυχή όπως τότε. Τη στιγμή τη μοιράστηκε με φωτογραφίες και λίγες γραμμές η Μαρία Ψάρρου.

Το πρώτο ποτήρι

Το πρώτο ποτήρι σηκώθηκε για όσους δεν ήταν εκεί. Για τους συμμαθητές που έφυγαν νωρίς, όπως γράφει η ίδια, αφήνοντας τα όνειρά τους μισά. Το δεύτερο, για όσους ζουν μακριά από την Τήνο και δεν μπόρεσαν να βρεθούν στο τραπέζι.

«Η μικρή παρέα μας θυμήθηκε, συγκινήθηκε, γέλασε… δάκρυσε με όλα όσα αβίαστα η μνήμη σέρβιρε στο τραπέζι… 1976 – 2026… απίστευτος ο χρόνος.»Μαρία Ψάρρου

Η ανάρτηση

Οι φωτογραφίες της βραδιάς και ολόκληρο το κείμενο, όπως τα δημοσίευσε η Μαρία Ψάρρου:

Δείτε την ανάρτηση στο Facebook →

1925 · 1957 · 1976

Το σχολείο της τάξης του ’76

Το πρώτο Γυμνάσιο της Τήνου λειτούργησε το 1925. Ως τότε, όποιος ήθελε να συνεχίσει τις σπουδές του έπρεπε να πάει στη Σύρο. Για τα πρώτα τριάντα χρόνια, το Γυμνάσιο στεγαζόταν στα δωμάτια του προαυλίου του Πανελληνίου Ιερού Ιδρύματος Ευαγγελιστρίας Τήνου.

Το διδακτήριο της οδού Μεγαλόχαρης άρχισε να χτίζεται το 1955, με δαπάνες του Ιδρύματος και σε δικό του οικόπεδο, και εγκαινιάστηκε στις 29 Ιανουαρίου 1957. Σε αυτό το κτίριο πέρασαν τα μαθητικά τους χρόνια οι συμμαθήτριες του 1976.

Λίγο αργότερα η Μέση Εκπαίδευση χωρίστηκε σε τριετές Γυμνάσιο και τριετές Λύκειο. Στη νότια πλευρά του κτιρίου προστέθηκαν αίθουσες, πάλι με δαπάνες του Ιδρύματος, για να στεγαστεί το Λύκειο. Από τον Μάρτιο του 2001 τα Λύκεια του νησιού μεταφέρθηκαν σε δικό τους κτίριο, και σήμερα όλο το διδακτήριο το χρησιμοποιεί το Γυμνάσιο Τήνου, το μοναδικό Γυμνάσιο του νησιού.

Όσα σέρβιρε η μνήμη

Οι ιστορίες των θρανίων, τα ονόματα των καθηγητών, οι φίλες και οι φίλοι της τάξης: στο τραπέζι δεν χρειάστηκε κανείς να τα φέρει με το ζόρι. Ήρθαν μόνα τους, ανάμεσα σε γέλιο και συγκίνηση, όπως έρχονται πάντα όταν ξανασυναντιούνται άνθρωποι που μεγάλωσαν μαζί.

Η ευχή της παρέας

Η βραδιά έκλεισε με μια ευχή για όλη την τάξη: υγεία, προσωπική και οικογενειακή, και να καταφέρουν να ξανανταμώσουν, με την αγάπη τους, όπως γράφει, «πάντα ζωντανή».

Η τάξη του 1976 παραμένει νέα: έχει ακόμη τραπέζι να μαζευτεί και ιστορίες να πει.