Λαογραφικό Μουσείο Αρνάδου: το χωριό ξανάνοιξε το σπίτι της μνήμης του

Το βράδυ της Κυριακής 2 Αυγούστου, ο Αρνάδος έκανε κάτι που δεν είναι καθόλου αυτονόητο για ένα ορεινό χωριό της Τήνου: ξανάνοιξε το μουσείο του. Το Λαογραφικό Μουσείο Αρνάδου υποδέχτηκε επισκέπτες ύστερα από ανακαίνιση, σε μια βραδιά που είχε λιγότερο τη μορφή τελετής και περισσότερο τη μορφή επίσκεψης σε σπίτι.

Η είδηση της επαναλειτουργίας έγινε γνωστή από δημόσια ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με φωτογραφίες από το εσωτερικό και από τα δρομάκια γύρω. «Η πρωτοβουλία αποτελεί αποτέλεσμα της συλλογικής προσπάθειας και του εθελοντισμού των κατοίκων, οι οποίοι εργάστηκαν με στόχο να αναδείξουν την ιστορία, τις παραδόσεις και την πολιτιστική ταυτότητα του χωριού», αναφέρεται σε αυτήν.

Ένα σπίτι, όχι μια βιτρίνα

Αυτό που κάνει το μουσείο του Αρνάδου να ξεχωρίζει είναι ότι δεν μοιάζει με έκθεση. Μοιάζει με σπίτι που κάποιος μόλις άφησε. Η πέτρινη καμάρα χωρίζει τον χώρο στα δύο· από πάνω, ξύλινα δοκάρια και σχιστολιθικές πλάκες· από κάτω, ένα σιδερένιο κρεβάτι με κεντητό κάλυμμα, ένα μπαούλο, ένα ράφι με πιθάρια και λαγήνια αραδιασμένα το ένα δίπλα στο άλλο.

Στη γωνιά, το κωνικό φουγάρο του τζακιού· δίπλα του ένα εκκρεμές ρολόι τοίχου και μια σύνθεση από διακοσμητικά πιάτα στον ασβεστωμένο τοίχο. Το τραπέζι είναι στρωμένο με δαντελένιο τραπεζομάντηλο, σουπιέρα, πράσινες γυάλινες καράφες — σαν να περιμένει κόσμο.

«Να αναδείξουν την ιστορία, τις παραδόσεις και την πολιτιστική ταυτότητα του χωριού.»

Το κελάρι και ο πάγκος του τεχνίτη

Στον πίσω χώρο, το βαρέλι και η σειρά με τα πήλινα δοχεία κρατούν τη μνήμη της αποθήκης: εκεί που έμπαινε το κρασί, το λάδι, το νερό. Κρεμαστά φανάρια, ένα ξύλινο αλέτρι ακουμπισμένο στον τοίχο, οι πλάκες της οροφής να φαίνονται γυμνές.

Λίγο πιο πέρα, ο πάγκος του τεχνίτη: καλαπόδια αραδιασμένα σε σειρά, εργαλεία σε ξύλινο τελάρο, ροκάνια, νταμιτζάνες, μια παλιά ζυγαριά. Αντικείμενα που δεν έχουν καμία αξία σε δημοπρασία και όλη την αξία σε ένα χωριό — γιατί δείχνουν με τι δούλευαν οι άνθρωποι πριν λίγες δεκαετίες.

Το χωριό γύρω από το μουσείο

Η βραδιά δεν έμεινε μέσα στους τέσσερις τοίχους. Ο κόσμος κινήθηκε στα καλντερίμια, στάθηκε στις καμάρες, κάθισε στα σκαλοπάτια. Στα σοκάκια του Αρνάδου υπάρχουν σημάδια που τα προσπερνά κανείς κάθε μέρα: η μαρμάρινη κρήνη με τα δυο ανάγλυφα πουλιά και την επιγραφή «Εξωραϊστικός Σύλλογος Αρναδιωτών 1975», το προσκυνητάρι με τις γλάστρες, ο δρόμος που ανηφορίζει προς την εκκλησία και ανάβει την ώρα που πέφτει το φως.

Αυτή είναι, στην πράξη, και η μεγαλύτερη διαφορά ενός τέτοιου μουσείου: δεν σε βάζει να κοιτάξεις αντικείμενα πίσω από τζάμι, σε βγάζει ξανά στον δρόμο και σου δείχνει πού πατάς.

Φωτογραφίες: από δημόσια ανάρτηση για την επαναλειτουργία του μουσείου στο Facebook. Το ωράριο όπως ανακοινώθηκε από το μουσείο.