Σήμερα, στο δειλινό, ξαναζωντάνεψε ο Κόρης Πύργος: ο Άγιος Φραγκίσκος γιόρτασε με τους ανθρώπους του — και με τις φωνές όσων έζησαν κάποτε εκεί

Σύννεφα που πήραν φωτιά πάνω από το γαλάζιο καμπαναριό, οι αναβαθμίδες γύρω γύρω, και ένα χωριό χωρίς κατοίκους που για μία ώρα γέμισε ξανά κόσμο, προσευχή και μνήμες.

Ανεβήκαμε σήμερα το απόγευμα, Δευτέρα 5 Οκτωβρίου, στον Κόρης Πύργο, ψηλά πάνω από την Αετοφωλιά, για τη γιορτή του Αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης. Τελέστηκε Θεία Λειτουργία, προεξάρχοντος του π. Μαρίου Φώσκολου, στο μικρό ασβεστωμένο εκκλησάκι, με τους πιστούς μέσα και έξω στην αυλή.

Μια Λειτουργία στο ηλιοβασίλεμα

Το εκκλησάκι είναι τόσο μικρό, που οι περισσότεροι έμειναν έξω. Κάποιοι κάθισαν στα πεζούλια, άλλοι στάθηκαν δίπλα στην καμπάνα, κρατώντας τα φυλλάδια με τους ύμνους. Μπροστά στην πόρτα, πάνω σε μια πέτρινη κολόνα, το αγαλματάκι του Αγίου με λουλούδια: ροζ αμαρυλλίδες (Amaryllis belladonna), οι κρίνοι του φθινοπώρου. Ανθίζουν ακριβώς αυτή την εποχή, γυμνοί, χωρίς φύλλα στο κοτσάνι — ταιριαστό στολίδι για τον Άγιο που αγάπησε όσο κανείς την κτίση.

Πάνω από 400 μέτρα από τη θάλασσα, η φθινοπωρινή βραδιά είχε λίγο κρύο — οι περισσότεροι ανέβηκαν με τα μπουφάν τους. Η ώρα ήταν διαλεγμένη σαν από ζωγράφο: ο ήλιος έπεφτε πίσω από τα βουνά και τα σύννεφα πάνω από τον σταυρό του καμπαναριού έγιναν χρυσά και πορτοκαλιά. Κατανυκτικά, απλά, όπως ταιριάζει στον φτωχούλη της Ασίζης. Στο τέλος, η Θεία Κοινωνία δόθηκε στην αυλή, κάτω από τον ανοιχτό ουρανό.

Ο π. Μάριος, από τους νέους ιερείς της Τήνου

Ο π. Μάριος Φώσκολος είναι από τους νέους ιερείς του νησιού, νέος και στα ποιμαντικά του καθήκοντα. Ανέβηκε ως εκεί πάνω για μια χούφτα πιστούς και τέλεσε τη Λειτουργία με ζεστασιά και προσοχή, σαν να ήταν ο μεγαλύτερος ναός. Τέτοιες γιορτές, στα ξωκλήσια των χωριών που άδειασαν, κρατιούνται ζωντανές χάρη σε ιερείς που δεν λογαριάζουν τον δρόμο — και ο κόσμος το εκτίμησε.

Στη γιορτή παρευρέθηκε και η πρόεδρος της Κοινότητας Καλλονής, κυρία Μαριέττα Στεργιώτου.

Οι φωνές όσων έζησαν κάποτε εδώ

Λίγα μέτρα πιο πέρα, ξερολιθιές και τοίχοι σπιτιών χωρίς σκεπή. Εκεί έμεναν οι τελευταίοι κάτοικοι του Κόρης Πύργου — λίγοι, χωρίς ρεύμα, με τον χειμώνα να κρατά μήνες. Και όμως, στεκόμενοι ανάμεσα στις πέτρες, νιώσαμε την ενέργεια του τόπου. Ακούγαμε σχεδόν τις φωνές τους. Σχεδόν μυρίσαμε τους μπουμπουριστούς κοχλιούς που μαγείρευαν.

Το ιερό του παλιού μοναστηριού

Ανάμεσα στα ερείπια ξεχωρίζει κάτι που δεν είναι σπίτι. Ο Κόρης Πύργος είχε κάποτε μοναστήρι, με Φραγκισκανούς μοναχούς — τους ίδιους που έφεραν στην Τήνο τη λατρεία του Αγίου Φραγκίσκου, όπως γράψαμε για τον Μοναστηριακό Ναό της Μέσης. Από τον ναό του μοναστηριού έχει σωθεί το ιερό: η ημικυκλική αψίδα, εκεί όπου στους καθολικούς ναούς βρίσκεται το πρεσβυτέριο με την Αγία Τράπεζα. Στον τοίχο της διακρίνονται ακόμα οι δύο μικρές θυρίδες.

Οι μνήμες βγήκαν μόνες τους, στην αυλή, μετά τη Λειτουργία. Κάποιοι θυμήθηκαν τις υπέροχες μυρωδιές του φαγητού στο πανηγύρι τότε, όσο πρόλαβαν ακόμα κατοίκους να μένουν εκεί. Οι μεγαλύτεροι θυμήθηκαν βαφτίσια το καλοκαίρι, και παιδιά να παίζουν σε αυτή ακριβώς την αυλή του Αγίου Φραγκίσκου.

Γιορτή των ντόπιων, με κέρασμα

Δεν ήταν πανηγύρι για επισκέπτες. Ήταν γιορτή των ντόπιων: ντόπιοι από τα γύρω χωριά, γνώριμα πρόσωπα, κουβέντες που ξεκινούσαν με «θυμάσαι…». Ακολούθησε ωραίο κέρασμα, και ο κόσμος δεν βιαζόταν να φύγει.

Πάνω από το χωριό, οι πεζούλες κατεβαίνουν σαν σκάλες την πλαγιά, φτιαγμένες πέτρα πέτρα από ανθρώπους που καλλιεργούσαν κάθε σπιθαμή. Μαγευτικό — και λίγο μελαγχολικό, όπως κάθε τόπος που έχει ζήσει πολλά.

Όλες οι γιορτές του νησιού είναι στο Εορτολόγιο Τήνου.

Του χρόνου, πάλι εκεί πάνω.