Βότσαλο βότσαλο, ξανά στη θέση του: αποκαθίσταται το ψηφιδωτό στο πάρκο του Κλεόβουλου στη Ρόδο

Χρόνια έμενε εκτεθειμένο στη φθορά. Τώρα, με υπομονή και γυμνά χέρια, το ψηφιδωτό δίπλα στο κεντρικό Ταχυδρομείο της Ρόδου, στο πάρκο με το άγαλμα του Κλεόβουλου του Λίνδιου, παίρνει ξανά τη μορφή του — βότσαλο βότσαλο.

Ξεκίνησαν οι εργασίες αποκατάστασης του ψηφιδωτού στον χώρο δίπλα στο κεντρικό Ταχυδρομείο της Ρόδου, στο πάρκο όπου δεσπόζει το άγαλμα του Κλεόβουλου του Λίνδιου, ενός από τους Επτά Σοφούς της αρχαιότητας. Όπως αναφέρεται σε δημόσια ανάρτηση στα social media, πρόκειται για ένα έργο που για χρόνια έμενε εκτεθειμένο στη φθορά και στην αδιαφορία, και που τώρα ανακτά σταδιακά την εικόνα και την αξία που του αναλογεί, χάρη στη δουλειά και στη φροντίδα των συνεργείων του Δήμου Ρόδου.

Στις φωτογραφίες από το σημείο φαίνεται πώς γίνεται η δουλειά: τα σκούρα και τα ανοιχτόχρωμα βότσαλα μπαίνουν όρθια, ένα ένα, πυκνά το ένα δίπλα στο άλλο, πάνω σε στρώση από χώμα και κονίαμα. Για τα γεωμετρικά σχέδια, όπως ο μαίανδρος που στήνεται στο πλάι του ψηφιδωτού, οι τεχνίτες χρησιμοποιούν καλούπι, ώστε οι γραμμές να βγουν καθαρές.

«Γραμμένη ψηφίδα ψηφίδα»

Τα ψηφιδωτά της Ρόδου δεν είναι απλώς διάκοσμος, τονίζεται στην ίδια ανάρτηση: είναι η μνήμη του τόπου, «γραμμένη ψηφίδα ψηφίδα». Από την αρχαιότητα μέχρι τα χοχλακωτά των αυλών και των σοκακιών, η τέχνη του ψηφιδωτού διατρέχει την ιστορία του νησιού και αποτελεί κομμάτι της ταυτότητάς του — μια κληρονομιά που οφείλει να παραδοθεί ακέραιη στις επόμενες γενιές.

Η χρόνια φθορά, όπως σημειώνεται, δεν διορθώνεται με μία κίνηση. Χρειάζεται υπομονή, γνώση και σεβασμός στο αρχικό έργο. Γι’ αυτό η προστασία των ψηφιδωτών δεν παρουσιάζεται ως μεμονωμένη παρέμβαση, αλλά ως δέσμευση που συνεχίζεται σε κάθε σημείο της πόλης όπου η ιστορία χρειάζεται φροντίδα.

Δείτε την ανάρτηση με ένα κλικ:

Η ίδια τέχνη, και στις δικές μας αυλές

Για εμάς στην Τήνο, οι εικόνες αυτές είναι οικείες. Βοτσαλωτά έχουμε κι εμείς, στις αυλές των εκκλησιών μας, καθολικών αλλά και ορθόδοξων — με πρώτη και πιο γνωστή την αυλή της Παναγίας της Μεγαλόχαρης, όπου το ασπρόμαυρο βότσαλο απλώνεται σε γεωμετρικά σχέδια μπροστά στην είσοδο του Ναού.

Σχέδια φτιαγμένα με τον ίδιο τρόπο: βότσαλα από τις ακρογιαλιές, διαλεγμένα στο χρώμα και στο μέγεθος, και χέρια που ήξεραν να περιμένουν. Είναι μια τέχνη που ζει όσο υπάρχουν άνθρωποι να τη συντηρούν — και κάθε φορά που ένα τέτοιο έργο ξαναπαίρνει ζωή, κάπου αλλού στο Αιγαίο, είναι μια καλή υπενθύμιση και για τα δικά μας.

Γιατί, όπως κλείνει η ανάρτηση, ένας τόπος που σέβεται την κληρονομιά του είναι ένας τόπος που ξέρει ποιος είναι.